Het verhaal van Karin
"Eten was een obsessie voor mij. Dit ging van het ene uiterste naar het andere. Dan at ik vrijwel niets, dan at ik alles op, ook als ik geen honger meer had."
Karin (16 jaar): “M'n moeder zei wel eens dat ik er mollig uitzag. Zelf vond ik dat ik een stevig postuur had, al had ik het gevoel dat wanneer ik ergens binnenkwam mensen gelijk naar me keken. Zeker op school. Eten was een obsessie voor mij. Dit ging van het ene uiterste naar het andere. Dan at ik vrijwel niets, dan at ik alles op, ook als ik geen honger meer had. Soms kreeg ik er buikpijn van. Ook stak ik wel eens een vinger in m'n keel om over te geven. Vaak was ik eenzaam. Ik durfde er met niemand over te praten. Ik was ontzettend bang om aan te komen. Ik wilde geen eten zien uit angst dat ik me niet kon beheersen. Soms lukte me dat en at ik vrijwel de hele dag niet. Vaak lukte me dat ook niet dan werd ik midden in de nacht wakker en had ik zo'n honger, dat ik naar beneden ging om de koelkast te plunderen. En dan voelde ik me weer ziek en schuldig. Ik heb heel lang ontkend dat ik boulimia had. Ik wist niet eens dat er een naam voor mijn probleem was.” Tijdens een vakantiebaantje ontmoette Karin Hanneke. Zij heeft ook boulimia. “Door haar heb ik uiteindelijk de stap gezet om hulp te zoeken bij de Riagg. Nu werk ik aan een evenwichtiger eetpatroon en draait mijn leven niet meer alleen om eten.”